[Doflamingo x Luffy x Law] Sorry Not Sorry: 08 [cut]

พรึ่บ!

เสื้อผ้าของผมโดนถอดออกและขว้างไปไกล ลอว์บดเบียดร่างกายเข้ามาซ้ำๆจนผมแทบจะรวมร่างกับโซฟา มือของผมสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมดำสนิทและออกแรงขยุ้มระบายความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น ลมหายใจของเราสองคนหอบกระเส่าหากแต่ไม่มีใครคิดที่จะหยุดลงกลางคัน

ผมแทบจะลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปเสียสนิท

“พอก่อน” ผมใช้มือปิดปากของเขาเพื่อไม่ให้เขาจูบลงมาอีกครั้ง โทราโอะส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

“ทำไม”

“แฮ่ก...อย่า” เขาเปลี่ยนเป้าหมายเป็นกดจูบที่อุ้งมือของผมแทน ผมรีบชักมือกลับแต่นั่นก็เท่ากับว่าผมเปิดโอกาสให้เขาประกบจูบลงมาอีกครั้ง

โทราโอะดูกระหายมากกว่าเวลาปกติ

“พอ...”

“ถ้าอยากให้หยุดก็พูดออกมา” เขายื่นข้อเสนอแต่ผมไม่อาจจะรับมันได้ง่ายๆ หยาดน้ำตายังไม่เหือดแห้งไปจากใบหน้าของผมเลย ทั้งที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะยอมหยุดง่ายๆเวลาที่ผมร้องไห้ แต่ครั้งนี้เขาใจร้ายกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก

“อื้อ!” ผมร้องเสียงดังขึ้น

“อ่า แฮ่ก จะพูดหรือยัง” เขาถามย้ำแต่ประโยคเดิมๆ ถ้ามันเป็นเรื่องที่จะพูดออกมาง่ายๆได้ผมคงพูดไปนานแล้ว ไม่ปล่อยให้เขามาคาดคั้นอยู่แบบนี้หรอก

“อื้อ!” เขาจูบลงมาซ้ำๆจนปากผมเริ่มบวมเจ่อ มันสร้างความเจ็บปวดให้ผมอยู่ไม่น้อย

“ดื้อ!” มือของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข มันเลื่อนไปทั่วร่างกายของผมก่อนจะบีบขย้ำลงมาเต็มๆแรงจนเนื้อตัวผมขึ้นสีแดง ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นขึ้นจนได้ยินมันฟึดฟัดอยู่ที่แผ่นอกของผม โทราโอะเลิกคาดคั้นทางคำพูเพราะตอนนี้เขากำลังทรมานผมด้วยริมฝีปากของเขาเอง

“แฮ่ก...โทราโอะ” ผมครางชื่อของเขาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความต้องการ การถูกคนที่เรารู้สึกดีๆด้วยสัมผัสร่างกายนานๆไม่ว่าจะเป็นด้วยฝ่ามือหรือริมฝีปากมันสร้างความหวามไหวให้ไม่น้อย ร่างกายอ่อนระทวยทุกครั้งที่โดนตีตราซ้ำๆบนเรือนร่าง มือหนาของเขาปัดป่ายทั่วร่างก่อนจะหยุดลงบนตุ่มไตนิ่มๆบนยอดอก เขาบีบเค้นมันจนแข็งเป็นไต ร่างกายของผมแอ่นอกรับสัมผัสจากเขาโดยอัตโนมัติ ขาสองข้างเกี่ยวเข้ากับเอวสอบแน่นคล้ายลูกลิง

“ไม่ไหว...ละ แล้ว”

“ลูฟี่” เขาเรียกชื่อของผมด้วยเสียงแหบพร่า ดูเหมือนว่าโทราโอะก็คงจะมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว เขาคงจะควบคุมตัวเองไม่ได้แน่ๆ

“โท...ราโอะ อื้อ!”

“เรียกลอว์สิ” เขาบอกก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปครอบครองยอดอกของผมซ้ำลิ้นของเขาเกี่ยวกระหวัดกับยอดอกของผมรัวๆก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นดูดดึงย้ำๆจนรู้สึกเจ็บ

ร่างกายของผมมันตอบสนองอีกฝ่ายได้ดีจนเกินไป

“อื้อๆ...ละ ลอว์”

“ถ้าไม่พูดก็ไม่ต้องพูด ไม่อยากรู้แล้ว”

“อือ อย่า...เสียว” ผมพยายามดันศีรษะเขาออกไปจากยอดอก

“อ่า ลูฟี่” หัวใจของผมกระตุกวูบตอนที่เขาเรียกด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ความร้อนผ่าวแล่นไปทั่วใบหน้าจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

หัวใจบ้านี่ก็เต้นแรงอยู่ได้!

“รัก” เขาพูดออกมาคำเดียวสั้นๆแต่กลับทำให้หัวใจของผมเต้นระส่ำ แม้จะไม่ได้มีถ้อยคำมาอธิบายมากมายแต่ผมกลับรับรู้ความหมายของคำๆนี้ได้เป็นอย่างดี ดีจนผมเผลอดันใบหน้าคมให้เงยขึ้นมาสบตากัน มองความต้องการที่อีกฝ่ายมีต่อผม

ผมชอบสายตาของเขาที่แสดงออกว่าต้องการผมมากแค่ไหน มันคงไม่มีอะไรสำคัญอีกแล้วล่ะ ผมยอมเขาแล้วจริงๆ ผมหลับตาลงก่อนที่ริมฝีปากของเราจะแนบชิดกันอีกครั้งโดยครั้งนี้ผมเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

แม้ว่าผมจะเงอะงะไปบ้างแต่โทราโอะไม่ได้มีท่าทางโกรธเคืองหรือขัดใจ เขาใช้ปลายลิ้นเกี่ยวกับลิ้นของผมและชักนำให้ผมทำตาม

ถ้าเขาสอนผมก็จะเรียนรู้มัน

ผมอยากเรียนรู้ทุกๆอย่างที่จะทำให้เขาและผมมีความสุข ไม่ว่าจะเป็นการจูบ เซ็กส์หรือแม้แต่คำว่ารัก ต่อจากนี้ไปผมจะเรียนรู้มันจากเขาเอง

จะไม่ให้เขาต้องพยายามหรือทำอยู่ฝ่ายเดียว

“อื้ม” ผมครางเสียงหลงตอนที่ถอนริมฝีปากออก หยาดน้ำใสไหลออกมาที่มุมปากของเราทั้งสอง บ่งบอกได้ถึงความร้อนแรงของรสจูบที่เพิ่งจบลงไป ผมไม่รู้ตัวเลยว่าสภาพของเราสองคนแทบจะเรียกได้ว่าเปลือยเปล่ากันทั้งคู่ แม้ว่าบนร่างกายของผมจะยังมีกางเกงขาสั้นสวมอยู่แต่มันก็ถูกดึงขึ้นเพื่อที่ฝ่ามือร้อนผ่าวจะสอดเข้าไปสัมผัสเรือนร่างของผมบริเวณนั้น

“ต้องการนายนะลูฟี่” เสียงทุ้มต่ำบอก เขาทอดสายตามองผมเนิ่นนานจนผมพยักหน้ารับเบาๆ

“เหมือนกัน” ผมขานรับและโถมกายเข้าใส่ ร่างของผมขึ้นคร่อมตักของเขาโดยที่ริมฝีปากของเรายังคลอเคลียกันอยู่ แม้ว่าพื้นที่ตรงนี้จะไม่ค่อยสะดวกที่จะทำอะไรกัน แต่ผมก็ไม่ได้ร้องขอให้เขาหยุด

“ลอว์” ผมเรียกเขาก่อนจะผละออกมา ลมหายใจของเขาร้อนมากๆ มือของเขาก็บีบเค้นที่ก้นของผมซ้ำจนเริ่มรู้สึกระบม ผมพยายามที่จะไม่สนใจความเจ็บปวดนั้นเพราะต้องการบอกความจริงกับเขาไป ไม่ว่าเรื่องที่ผมพูดอาจจะทำให้เขาหยุดกลางคันหรือรังเกียจผมไปเลยก็ตาม

ผมแค่อยากแสดงให้เขารู้ว่าผมไม่ได้มีความลับต่อเขา

“ฉันมีเรื่องอยากบอก”

“อืม” เขาขานรับแม้ว่าสายตาจะกำลังกวาดไล่ไปทั่วร่างกายกึ่งเปลือยเปล่าของผมก็ตาม

“ฉัน...มีอะไรกับเจ้ามิงโก้ ไม่สิ หมอนั่นข่มขืนฉัน” ผมกั้นลมหายใจหลังจากที่พูดจบ ลอว์ชะงักการกระทำทุกอย่าง เขาไม่ส่งเสียงหรือแสดงท่าทางอะไรออกมาจนผมรู้สึกใจเสีย เกิดความเงียบขึ้นพักใหญ่ๆหัวใจของผมมันกรีดร้องอยู่ภายในกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า

จบแล้วสินะ พังหมดแล้ว...ความรู้สึกผมเนี่ย

ขณะที่กำลังจะถอดใจเสียงทุ้มนุ่มก็กล่าวกับผมเบาๆ

“เจ็บมากไหม”

“ลอว์?” ผมไม่เข้าใจที่โดนถามแบบนั้น เขากำลังมองมาที่ผมด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึกผิด เรื่องนี้เขาไม่ใช่คนที่ต้องมารู้สึกผิดเลย ผมต่างหากที่ต้องรู้สึกผิด ไม่ใช่เขา ผมโอบกอดรอบคอเขาไว้แน่นและส่ายหน้าแรงๆ รู้สึกดีใจจนน้ำตามันไหลออกมาด้วยความตื้นตัน

แค่เขาไม่โกรธผมก็ดีใจแล้ว แต่นี่เขายังห่วงผมอีก

“เรื่องมันผ่านมาแล้ว”

“แต่ว่าฉัน...”

“นายไม่เต็มใจนี่” เขาพูดขัดก่อนที่ผมจะได้พูดจบประโยค  “ลืมมันไปซะ ถือว่าฉันขอร้อง”

“โท...ลอว์” ผมเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเขา สองแขนโอบกอดเขาไว้แน่น ความรู้สึกตอนนี้มันยากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูด หัวใจของผมที่ทนทุกข์มานานเหมือนได้รับการเยียวยา

“อย่าไปสนใจอดีต รู้ไว้แค่ว่านายยังมีฉัน”

“ฮึก” ผมยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ซาบซึ้งกับความห่วงใยที่เขามีให้ผม ผมสัญญาว่าต่อจากนี้ไปจะลืมเรื่องพวกนี้ให้หมด จะลืมผู้ชายคนนั้นและเรื่องที่จะแก้แค้นด้วย...พอแล้ว พอแล้วจริงๆ

ผมผ่านความเจ็บปวดพวกนั้นมาแล้ว จะไม่คิดถึงมันหรอก

ผมขอสัญญา

“ขอโทษนะ” จู่ๆเขาก็มาขอโทษผม

“ทำไมนายต้องขอโทษล่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ” ผมบอกก่อนจะหันหน้าหนี รู้สึกละอายจนไม่กล้าสู้หน้าเขาแล้ว

“อย่ากังวลไปเลย ฉันไม่เคยรังเกียจนาย” เขาบอกแล้วลูบแผ่นหลังผมปลอบ “เรื่องนี้คงทำให้นายกลัวการมีเซ็กส์สินะ” เขาใช้มือเกลี่ยที่แก้มของผมแผ่วเบา จากรูปประโยคเขาคงจะยอมหยุดง่ายๆถ้าหากว่าผมไม่พร้อม แต่ผมจะ

ไม่ทำอย่างนั้นหรอก

ก็ในเมื่อผมเตรียมใจมาแล้ว ถ้าเขาไม่โกรธ ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไปทำร้ายเขาอีก

ผมควรตอบแทนความรักที่เขามอบให้ผมมากกว่า

“แต่มันต่างกัน” ผมพูดขัดขึ้นมา “ฉันรังเกียจสัมผัสจากหมอนั่น แต่กับนายไม่ใช่...ฉันอยากให้นายสัมผัสฉันนะ” ผมบอก ทั้งที่ก็รู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มทั้งสองข้าง หัวใจของผมมันเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก แม้ว่าผมจะทำปากกล้าพูดไปแต่ด้วยความที่ผมไม่เคยเจอเรื่องอย่างว่ามันก็ต้องมีบ้างแหละที่จะอาย

“งั้นเหรอ” โทราโอะขานรับเสียงนิ่ง แต่ว่ามือปลาหมึกของเขากำลังกระทำสิ่งที่ตรงกันข้ามด้วยการล้วงเข้ามาในอันเดอร์แวร์ของผม สัมผัสส่วนอ่อนไหวและกอบกุมจนผมสะท้านเฮือก

ให้สัญญาณผมก่อนก็ดีนะ!

“คงไม่ต้องเกรงใจกันแล้วนะ”

Part ที่เหลือค่ะ

เขาบอกแค่นั้นพร้อมๆกับมือหนาขยับขึ้นลง ร่างกายของผมเกร็งแน่นกับการรุกเร้าของอีกฝ่าย ผมแอ่นร่างจนช่วงแผ่นอกเบียดชิดกับอกแกร่งของโทราโอะ ครางออกมาด้วยเสียงที่ดังขึ้น โทราโอะเร่งจังหวะให้ผมจนลมหายใจของผมติดขัดด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูง

“อ่า”

ผมซุกหน้าลงกับซอกคอของโทราโอะก่อนจะเผลองับลงไปด้วยความเสียว ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยหากแต่ไม่ได้ต่อว่าอะไร

“ลูฟี่...นายเป็นของฉันแล้วนะ”

“อือ” ผมขานรับในลำคอ รู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่างกาย ผมของลอว์ซ้อนทับกับเจ้าปีศาจร้าย ผมจิกมือลงกับแผ่นหลังกว้างพยายามโฟกัสอยู่กับเหตุการณ์ปัจจุบัน ไม่ว่าผมจะเคยผิดพลาดมาก่อนแต่ผมไม่ได้สมยอมนี่ ผมโดนขืนใจ

“โท...รา...โอะ” ผมเรียกชื่อของอีกฝ่ายด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น “อ๊า” แต่ยังไม่ทันได้บอกอะไร ผมก็มาถึงจุดสุดยอดด้วยการช่วยเหลือของโทราโอะ มือหนาขับรูดรั้งให้แม้ว่าผมจะปลดปล่อยออกมาจนหมดแล้ว น้ำขาวขุ่นเปื้อนมือของเขา

“อย่าเลีย” ผมพยายามห้ามแต่มันไม่ทันแล้วเพราะอีกฝ่ายใช้ลิ้นตวัดเลียน้ำขาวขุ่นที่ผมปลดปล่อยออกมาเข้าปาก ฉับพลันน้ำตาของผมก็ไหลลงมาอาบแก้มด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ

เขายอมทำขนาดนี้เลยเหรอ

“อย่าร้อง” เสียงทุ้มเอ่ยปลอบ

“ขอบใจนะ ขอบใจจริงๆ”

“จะขอบใจทำไม นายเป็นแฟนฉันนะ” เขาบอกก่อนจะรั้งขาทั้งสองข้างของผมออกจากกัน ซึ่ผมก็ให้ความร่วมมืออย่างดี

“ขอบใจ”

“พอแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังสร้างความทรงจำดีๆกับนายนะ” โทราโอะบอก เขาโน้มใบหน้าลงมาจูบปิดปากของผม ลิ้นร้อนกวาดต้อนและดูดดึงลิ้นของผมราวกับจะกลืนกิน เสียงแลกลิ้นฟังดูหยาบโลนหากแต่ผมกลับรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วหัวใจ

ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของหัวใจเถอะ ผมจะไม่คิดอะไรอีกแล้ว

โทราโอะผละริมฝีปากออกมาก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากของผมแทน นิ้วของเขาไล้วนที่ช่องทางด้านหลังของผมแผ่วเบาจนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว แต่ถึงอย่างนั้นนิ้วแข็งแกร่งก็ยังไม่ยอมสอดเข้ามาในตัวของผม ชั่วขณะหนึ่งผมได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเขาด้วย เลยเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงแล้วงับเข้าที่ปลายคางของเขา

งับ!

สวบ! นิ้วของเขาสอดเข้ามาในตัวของผมหลังจากนั้นเพียงเสี้ยวนาที ผมสะดุ้งด้วยความตกใจแต่ก็พยายามสงบสติตัวเองเพื่อที่จะได้ผ่อนคลายให้โทราโอะสอดนิ้วเข้ามาได้ถนัด ผมแอ่นก้นนิดหน่อยช่วยเขาอีกแรง ใบหน้าของผมเอนลงมาซบกับไหล่ของเขาพลางหอบหายใจหนัก

ปลายนิ้วของเขาแช่นิ่งอยู่ในตัวของผม ขณะที่มืออีกข้างกำลังลูบหัวผมอย่างปลอบโยน ผมส่งเสียงครางในลำคอออกมา นิ้วของเขาเริ่มขยับไปทั่วในตัวของผม หมุนควงจนผมร้องครางกระเส่า ยิ่งเขาเข้ามาลึกเท่าไรผมก็ยิ่งแอ่นตัวรับ สัมผัสของเขาอ่อนโยนไม่ได้หยาบกระด้างเหมือนที่ผมเคยโดน เพราะอย่างนั้นผมเลยไม่รู้ว่านิ้วของเขาเพิ่มจำนวนขึ้นแล้ว ริมฝีปากร้อนพรมจูบที่ไหล่ของผมซ้ำๆจนผมต้องร้องขัด

“พ...พอเถอะ...ไม่ไหว...แล้ว” ผมรู้สึกปวดหนึบจนต้องบิดตัวไปมา นิ้วของโทราโอะกระแทกโดนจุดกระสันของผมซ้ำๆจนผมแทบจะหมดแรง ยิ่งรู้สึกมากผมก็ยิ่งเจ็บ...เจ็บจนทนไม่ไหว

“พร้อมแน่นะ” เสียงทุ้มเข้มกระซิบชิดใบหูของผม

“อือ” ผมพยักหน้าหงึกหงัก

จ๊วบ!

โทราโอะกดริมฝีปากหนักๆแล้วดูดผิวอ่อนนุ่มของผมจนเกิดเสียงดัง เขาใช้แขนเกี่ยวกระหวัดเอวของผมไว้ก่อนจะยกขึ้นเพื่อที่จะได้รับตัวตนของเขาง่ายๆ นิ้วของเขาถอนออกจากตัวของผมสักพักแล้วและมือนั้นกำลังเตรียมความพร้อมให้กับเจ้าของ เขากดจูบที่แก้มของผมแล้วพูดเสียงเบา

“ฉันว่านายคงเข้าใจผิด...” เขาไม่อธิบายอะไรเพิ่มเพราะพูดจบปุ๊บเขาก็สอดร่างกายเข้ามา มันรู้สึกคับแน่นยิ่งกว่าตอนที่เขาใช้นิ้ว มันปวดจนร่างกายผมแทบจะฉีกขาด ผมจิกนิ้วลงกับไหล่หนาให้เขารู้ว่าผมเจ็บ โทราโอะชะงักไปก่อนที่เขาจะใช้มือนวดคลึงตรงบริเวณที่เชื่อมกันเพื่อคลายอาการเกร็งให้

“เจ็บ” ผมร้องบอก

“นี่คงจะเป็นครั้งแรกจริงๆ”

“!!” ขณะที่ผมกำลังตกใจกับคำพูดของเขา โทราโอะก็กระแทกกายเข้ามารวดเดียวจนหมด ผมหวีดร้องออกมาสุดเสียง ความรู้สึกเจ็บเหมือนร่างกายจะฉีกขาดผสมปนเปกับความรู้สึกร้อนผ่าวในตัว กายแกร่งของเขากระแทกโดนจุดกระสันของผมเต็มๆ

“อ๊ะ” ผมบิดตัวเพราะทนความเสียวซ่านไม่ได้ ลมหายใจของเรายิ่งหอบกระเส่ากว่าครั้งไหนๆ ผมเจ็บแต่ก็รู้สึกดีปนเปกันไป

เพราะคนที่เข้ามาในตัวผมคือเขา...ร่างกายของผมถึงไม่ได้ปฏิเสธ

“อย่าเกร็ง ฉันปวด” เสียงแหบพร่าของเขากระซิบชิดใบหู

“เจ็บ...แน่น” ผมไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกนี้ออกมายังไง มันรู้สึกจุก เจ็บและคับแน่น อึดอัดจนอยากจะดึงตัวหนีแต่ความร้อนผ่านที่สัมผัสย้ำกับจุดเสียวทำให้เรี่ยวแรงของผมเริ่มหมดลง

“หายใจเข้าลึกๆ”

“อื้อ” ผมร้องออกมาเมื่อโทราโอะใช้ปลายลิ้นตวัดเลียที่ติ่งหู ตอนนี้ตัวผมมันเหมือนโดนอีกคนปลุกเร้าไปหมด ไม่ว่าเขาจะสัมผัสตรงไหนผมก็จะสะท้านเฮือก

“ขยับล่ะนะ” เขาบอกก่อน ผมกดหน้าลงกับไหล่กว่าเป็นการตอบรับ แรงโยกที่เขาชักนำทำให้ตัวผมซึ่งอยู่ด้านบนโยกตาม จังหวะช้าๆเนิบๆเริ่มหนักหน่วงและสอดเข้ามาลึกขึ้นจนผมต้องยันแผ่นท้องของเขาเอาไว้ให้ผ่อนจังหวะลง โทราโอะคำรามอยู่ในลำคอ

“อ๊ะๆ”

ผมครางตามจังหวะสอดใส่ของโทราโอะ เขากระแทกตัวเข้ามาลึกจนบางครั้งผมก็แทบจะขาดหายใจแต่บางครั้งเขาก็หยุดจนความรู้สึกของผมมันไปไม่ถึงฝั่งฝันสักที

“อย่า...แกล้ง” ผมโอบรอบคอเขาแน่นจนอีกฝ่ายหัวเราะ

“พูดสิ ว่าอยากได้แบบไหน” เขาหยุดกระแทกกายเข้ามาแล้วดันตัวผมให้สบตากับเขา ตอนนี้อารมณ์ของผมมันค้างเติ่งอยู่ รู้สึกมากจนปวดหนึบ ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำสีหน้าแบบไหนออกมา โทราโอะเลิกคิ้วรอฟังคำตอบจากผม

บ้า ใครจะพูดล่ะ

ผมเม้มปากแน่นไม่กล้าสบตากับเขา เสมองไปทางอื่นแทนจนรู้สึกว่าเราสองคนทำกันโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว นี่มันห้องรับแขกนะ! ขืนมีใครเดินเข้ามาเขาก็เห็นหมดสิว่าผมกับโทราโอะทำอะไรกันบ้าง ผมหันขวับมามองอีกฝ่ายด้วยความเขินอายที่สุดในชีวิต

“นี่...มันห้องรับแขก” ผมเบ้หน้า โทราโอะเลิกคิ้วมองผมนิ่งๆที่ว่าตัวตนของเขาที่สอดใส่อยู่มันไม่ได้อยู่นิ่งๆเลย มันหมุนควงในตัวผมจนต้องขมิบก้นเพื่อที่เขาจะไม่ขยับอีก

“ซี้ด!” ลอว์ซี๊ดปากมองหน้าผมด้วยแววคาดโทษ

ก็เขาแกล้งผมก่อนอ่ะ

“เข้าห้อง...นะ” ผมบอกเชิงขอร้อง แต่โทราโอะไม่ขานรับ เขาสะบัดหน้าหนีจนผมทำอะไรไม่ถูก ถ้าเขากับผมยังทำกันอยู่ตรงนี้ มีหวังได้ระแวงจนไม่เป็นอันทำอะไรแน่

“โทราโอะ เข้าห้องนอนนะ” ผมกดจูบที่ปากเขาแล้วร้องขอ เขาเหล่ตามองนิดหน่อยแล้วปฏิเสธเสียงแข็ง

“ไม่!”

ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว ไฟในห้องก็สว่างโร่ ถ้าใครเข้ามาคงเห็นหมดสิว่าตอนนี้ผมเปลือยเปล่า แค่คิดก็อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว

“ลอว์ครับ” ผมกลั้นใจเรียกชื่อเขาแล้วเอาใบหน้าไปคลอเคลียข้างแก้มอีกฝ่าย “ลูฟี่อยากเข้าไปในห้องนอนอ่ะ เข้าไปนะ”

อีกฝ่ายนิ่งเงียบจนผมต้องรีบคิดหาวิธีอื่นมาอ้อนเขา ร่างกายเราที่เชื่อมกันอยู่ทำให้ผมรู้ว่าตอนนี้เขาก็คงจะปวดไม่ต่างกันเท่าไรนัก เพราะตัวเขามันกระตุกถี่ๆอยู่ในร่างกายของผมยังไงล่ะ ผมเกาะไหล่ของเขาเอาไว้แล้วดึงตัวเองออกมาจนโทราโอะรีบเกี่ยวเอวผมไว้และกดลงไปเหมือนเดิม

สวบ! เป็นผลให้ร่างกายของเขากระแทกเข้ามาในตัวผมลึกกว่าครั้งแรก ผมร้องออกมาด้วยความตกใจ

“อ๊ะ!”

“จะ...ทำอะไร” เขากดเสียงต่ำ ผมส่ายหน้ากับไหล่ของเขา ร่างกายผมแทบจะระเบิดออกมาแล้วนะ ถ้าเขายังทรมานผมอยู่แบบนี้ผมคงได้ขาดใจตายจริงๆ

“ลอว์ เขาห้องนะ...แล้วจะยอมทุกอย่าง” สุดท้ายผมก็พูดออกไปจนได้ ร่างสูงถามย้ำอีกครั้ง

“ทุกอย่างเลยหรอ”

“อืม” ผมพยักหน้า ทันใดนั้นร่างสูงก็กอดเอวผมไว้แน่นก่อนจะลุกขึ้นยืนทั้งๆที่ตัวเราสองคนยังเชื่อมกันอยู่ ผมกอดคอเขาแน่นเพราะกลัวตก ทุกจังหวะที่เขาย่างเท้าส่วนที่สอดใส่ก็ขยับตามจนผมบิดตัวไปมา เราสองคนเข้ามาในห้องนอน เพียงแค่ประตูปิดลงร่างของผมก็โดนอีกฝ่ายดันจนชิดประตู ผมมองหน้าเขางงๆ

“เริ่มที่ประตูแล้วกัน”

เขาบอกแค่นั้นแล้วเริ่มขยับสะโพก ร่างกายผมที่โดนดันชิดกับประตูเสียดสีจนรู้สึกแสบ แต่นั่นยังไม่เท่าจังหวะหนักหน่วงที่อีกฝ่ายจงใจกระแทกย้ำๆเข้ามา เสียงหยาบโลนดังก้องไปทั้งห้อง

“อ๊ะๆ” ผมร้องครางออกมาเพราะเขาเร่งจังหวะในเร็วขึ้น ผมปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาโดยที่ไม่ได้แตะต้องมันเลย มันเปรอะเปื้อนหน้าท้องของเราทั้งคู่แต่ดูเหมือนว่าโทราโอะจะไม่สนใจ เขารีบสวนสะโพกเข้ามารัวๆก่อนจะกระตุกสองสามครั้งและปลดปล่อยเข้ามาในตัวผมเช่นกัน

“อ่า”

เขาคำรามหลังจากที่ถึงฝั่งฝันแล้ว ทั้งที่ผมคิดว่าเขาจะพอแค่นี้แต่เปล่าเลย ร่างสูงถอนกายออกจนผมรู้สึกว่าของเหลวด้านในจะไหลทะลักออกมา เขาอุ้มผมไปที่เตียงแล้วจัดการกับผมต่อราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย ผมโดนจับให้นั่งอยู่ด้านบนบ้าง ขยับให้เขาบ้าง หลากหลายวิธีที่เขาจะสรรหามากลั่นแกล้งผม เวลาของพวกเราหมดลงตอนที่พระอาทิตย์ขึ้น ผมเหนื่อยจนแทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้

เหนื่อย...แต่ก็สุขสม

ครบค่ะ