Sorry Not Sorry : 06
เครดิต : https://www.google.co.th/imgres?imgurl=http%3A%2F%2Fimage.dek-d.com
Luffy part
ผมถูกนำตัวมาขังในห้องแคบๆที่ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งอะไรมากมายนอกจากเตียงขนาดสามฟุตครึ่งกับโต๊ะวางโคมไฟข้างหัวเตียงเท่านั้น
ความว่างเปล่าภายในห้องนี้ยังเทียบไม่ได้กับความรู้สึกของผม
มันว่างเปล่าหาแกต่ก็มีพื้นที่มากมายให้กับความกลัวและความเจ็บปวด
และเพราะว่ากำลังเคว้งคว้างในสถานที่แปลกตาทำให้ผมหวนคิดถึงแต่ผู้ชายอีกคน...โทราโอะ
ป่านนี้เขาจะรู้หรือยังว่าผมหายไป เพนกวินจะบอกเขาว่ายังไงนะ
เขาจะออกตามหาผมไหม จะให้อภัยผมหรือเปล่าที่หนีออกมาโดยไม่ได้บอก
แปล๊บ!
หัวใจมันบีบรัดกันจนรู้สึกว่ามันจะหยุดเต้น
เจ็บจนต้องยกมือขึ้นมากุมเอาไว้แน่น
อาการแบบนี้เป็นมาได้สักพักแล้วตั้งแต่โดนจับมาขัง
รู้สึกผิด...ที่สร้างแต่เรื่องเดือดร้อนให้กับเขาคนนั้น
ผมมันไม่ได้เรื่องเลยที่เอาแต่พึ่งพาเขามาตลอด
พอถึงยามลำบากกลับนึกถึงเขาเป็นคนแรก
มันน่าสมเพชสิ้นดี
แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะขอให้ใครมาช่วยนอกจากโทราโอะเท่านั้น
“ช่วยฉันที”
ผมนั่งกอดตัวเองเพราะความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจอยู่ในตอนนี้
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชีวิตผมมันจะพลิกผันจนตกอับแบบนี้ ถ้าวันนั้นผมไม่หนีออกจากบ้านมาเรื่องทุกอย่างก็คงจะไม่เกิดขึ้น
ผมคงจะนอนบนเตียงนุ่มๆในบ้านหลังเดิม บ้านที่เต็มไปด้วยคนที่รักและเชื่อใจได้
แต่ว่าตอนนี้ชีวิตของผมแทบจะเดาอะไรไม่ได้ว่าจะอยู่หรือตาย กลิ่นอายแห่งความตายโชยมาให้ผมหวาดกลัวอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาที่นี่
เจ้าปีศาจนั่นจะปล่อยผมให้ผมได้หายใจไปอีกนานแค่ไหนไม่อาจจะรู้ได้เลย
เผลอๆ ผมอาจจะโดนฆ่าเสียตั้งแต่วันนี้ก็ได้
ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วผมก็คงไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้แล้ว
ทุกอย่างมันผิดพลาดไปหมดตั้งแต่คืนนั้นแล้ว ผมพลาดเองที่โง่จนเผยเรื่องทั้งหมดต่อหน้ามัน
พลาดเองที่ไม่ยอมสืบข้มมูลของมันมาให้ดีเสียก่อน ถ้าคืนนั้นไม่ได้โทราโอะมาช่วยไว้ผมไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไง
ผมอาจจะกลายเป็นศพนอนอืดอยู่ในป่ารกๆที่ไหนสักแห่งแน่ๆ
แล้วทำไมผมต้องดิ้นรนเพื่อลงมาอยู่ในขุมนรกอีกครั้งนึงล่ะ
โทราโอะคงจะผิดหวังมากแน่ๆที่ผมเป็นแบบนี้ เขาอาจจะโกรธจนไม่ให้อภัยผมก็ได้
แต่ว่า...มาช่วยผมได้ไหม
ผมขอให้เขามาช่วยผมอีกครั้งจะได้ไหม
ต่อจากนี้ผมสัญญาเลยว่าจะเลิกดื้อเลิกซน จะเชื่อฟังเขาทุกอย่าง
ไม่ต้องให้เขามาเหนื่อยใจกับผมอีกแล้ว
ผมสัญญาจริงๆ
“ฮึก” ผมรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาแต่ก็ยังฝืนมันเอาไว้ สองตากวาดมองไปรอบๆห้องเพื่อหาทางออกในตัวเองทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีอยู่
แต่ผมก็ยังหวัง
หวังว่าผมจะออกไปจากที่นี่ได้
ผมเดินวนไปรอบๆห้องก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำ
ปิดฝาชักโครกลงแล้วปีนขึ้นไปเหยียบบนนั้นเพื่อมองผ่านช่องระบายอากาศออกไป
ขณะที่กำลังจะแงะเอาช่องระบายอากาศออก ก็มีเสียงสุนัขดุๆเห่าขึ้นเสียก่อนจนผมตกใจกระโดดลงมายืนที่พื้น
โฮ่งๆ!
ตุ้บ!
ไอ้หมาบ้า จะเห่าทำไม
ผมเดินคอตกกลับเข้ามาในส่วนของห้องนอนอีกครั้ง หมดทางหนีแล้ว
ผมไม่สามารถวิ่งหนีหมาตัวโตๆพวกนั้นได้เลยและคิดว่าข้างนอกนั่นคงจะมีการวางกำลังมาเฝ้าดูผมอยู่แน่ๆ
เมื่อไม่สามารถหาทางหนีได้ผมเลยเดินกลับมานั่งพิงผนังห้องอีกครั้ง
มือสองข้างยกขึ้นปิดหน้าอย่างคนจนปัญญา
มืดแปดด้านมันเป็นแบบนี้เองสินะ
ไม่แปลกใจเลยที่หลายๆคนเลือกที่จะปลิดชีวิตตัวเองเพื่อหนีให้พ้นจากความรู้สึกนี้
แต่ผมไม่ใจกล้าพอที่จะฆ่าตัวตายหรอก ผมยังมีปู่และดาดันให้กลับไปขอโทษอยู่
และ...ผมยังอยากเห็นหน้าของโทราโอะด้วย
“มาช่วยฉันด้วยโทราโอะ ฉันกลัวจริงๆ”
ผมกลัวเหลือเกิน กลัวว่าโทราโอะจะทอดทิ้งให้ผมต้องมาอยู่กับปีศาจร้ายนี่นานๆ
ถึงก่อนหน้านี้ผมอยากแก้แค้นโดฟลามิงโก้มากแค่ไหนแต่ความคิดทุกอย่างก็หยุดลงเพียงเพราะผมได้มาอยู่กับโทราโอะ
เขาสอนให้ผมรู้จักห่วงและรักตัวเองให้มากๆ แล้วพอผมตั้งใจว่าจะล้มเลิกการแก้แค้น ผู้ชายคนนี้ก็โผล่มาพร้อมกับฉุดตัวผมมาด้วย
มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด หรือเพราะว่าพระเจ้าไม่รักผมแล้วจริงๆถึงได้ผลักให้ผมต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆเสมอ
แค่ให้ผมได้อยู่สงบๆเหมือนคนอื่นๆบ้างไม่ได้หรือไง ผมไม่ควรที่จะมาเจอเรื่องแบบนี้เลย
ผมยอมทุกอย่างแล้วขอแค่ให้ผมได้กลับไปหาโทราโอะ แค่นั้นจริงๆที่ผมหวัง
ทั้งที่เขากับผมก็เป็นแค่นายจ้างกับลูกจ้างเท่านั้นแต่ทำไมในหัวผมถึงมีแต่ภาพของเขานะ
แม้การกระทำของเขามันบอกกับผมว่าตลอดว่าเขารู้สึกกับผมมากกว่าเจ้านายกับลูกจ้าง แต่ผมก็ไม่มั่นใจว่าจะใช่อย่างที่ผมคิดหรือเปล่า
ผมไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง
กลัวว่าจะมีแต่ผมที่คิดไปเองว่าตัวเองสำคัญ
เพราะถ้าเขาบอกออกมาว่ามันไม่ใช่ผมคงหน้าแตก
อึก...แหมะ!
อยู่ๆน้ำตาที่ฝืนกลั้นไว้ก็ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ความรู้สึกเจ็บปวดจวนเจียนจะขาดใจตายกำลังเล่นงานผมอย่างหนัก
ไม่รู้ว่าทำไมต้องเจ็บถึงเพียงนี้ แค่คิดว่าโทราโอะจะไม่สนใจเรื่องของผมอีกแล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง
ทั้งๆที่ความจริงเราสองคนก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน
“โทราโอะ” เพียงแค่เผลอหลุดชื่อเขาออกมาน้ำตาระลอกใหม่ที่เหมือนจะเหือดแห้งไปก็ไหลลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
“นายอยู่ไหน”
“ร้องหาไอ้คนทรยศหรือไง!” เสียงเข้มดังขึ้นก่อนที่จะปรากฎร่างของปีศาจร้ายในคราบมนุษย์
ผมขยับตัวถอยหลังจนชิดผนัง ไม่พอยังชันเข้าขึ้นมากอดเอาไว้เพื่อปกป้องตัวเอง
เงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวงแต่ยังไม่ได้พูดตอบโต้อะไร
“...”
“หึ! ไม่คิดว่ามันจะมีรสนิยมแบบนี้”
สายตาดูถูกเหยียดหยามจ้องมองมาที่ผมจนเผลอกัดปากแน่นด้วยความเจ็บใจ
“ออกไป” ผมบอกเสียงเบา
“แกพูดอะไร!”
“อึก” ผมสะดุ้งเมื่อเจอตะโกนใส่หน้า ผมเผลอจ้องสบตากับเขาด้วยสายตาแข็งกร้าวก่อนจะพ่นถ้อยคำเฉือดเชือนออกมาจากปากทั้งที่ก็กลัวจนตัวสั่นเทิ้ม
“แกมันปีศาจที่เรียกร้องความสนใจ”
“เหอะ! งั้นเหรอ”
“ออกไป!”
“แกคงลืมไปสินะ ว่าที่นี่มันที่ของฉัน”
เขาย่างสามขุมเข้ามาหาผมทำให้ผมรีบกอดตัวเองเอาไว้แน่น
แต่มันก็เปล่าประโยชน์เมื่ออีกฝ่ายฉุดแขนผมขึ้นสุดแรงจนตัวลอยขึ้น
ไม่รอให้ผมได้ตั้งหลักเขาก็เหวี่ยงร่างผมไปกระแทกเข้ากับเตียงจนจุกไปทั่วท้อง
ผลัก! โครม!
“โอ้ย” ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บ
จังหวะนั้นร่างผมก็ถูกกระชากให้พลิกหงายอย่างแรง
หมอนี่ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนกับผมเลย มือหนาบีบปลายคางของผมจนเจ็บร้าวก่อนที่เสียงอำมหิตจะพูดบอกเนิบๆ
“สิ่งที่แกเห็นยังไม่ได้ครึ่งกับสิ่งที่ฉันเป็นเลย” เขาขู่
“ถอยไป” ผมตะคอกใส่หน้า
“หึ จะปากเก่งได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว”
“แกจะทำอะไร”
ผมร้องถามเสียงหลงเพราระไม่อาจคาดเดาสายตาของหมอนี่ได้เลย
“เล่นเกมไง”
“เกมบ้าอะไร ฉันไม่เล่น!”
“แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”
“ไอ้โรคจิต” ผมด่าเขาจนรู้สึกแสบไปทั้งคอ
มันไม่สนใจว่าผมจะแสดงท่าทางรังเกียจใส่แค่ไหน
ตอนนี้เขาก็คงจะสนใจเพียงแค่ว่าจะทำยังไงให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากที่สุดมากกว่า
“มาเริ่มเกมกันดีกว่า”
หมอนี่จะทำบ้าอะไร
“หึๆ ลองคิดดูสิว่าไอ้เด็กนั่นมันจะรู้สึกยังถ้าแกโดนฉันย่ำยี”
สายตาจริงจังของเขาทำให้ผมช็อค ไม่เคยรู้สึกรังเกียจสายตาใครมากเท่านี้มาก่อนเลย
นี่มันตั้งใจจะทำอะไรกันแน่
“อย่ามายุ่งกับฉัน!”
“ดิ้นไปก็เปล่าประโยชน์” เขาพูดแล้วดึงสายเข็มขัดออกจากเอวตัวเองมารัดมือของผมเอาไว้แน่น
สายหนังครูดไปตามผิวของผมจนรู้สึกแสบ
ผมไม่ชอบที่ตัวเองต้องมาตกเป็นรองอย่างตอนนี้เลย
ทั้งที่ผมควรจะทำอะไรได้มากกว่านี้แท้ๆ
“ปล่อยนะ!”
“หึ!” เขาไม่พูดอะไรนอกจากทำสีหน้ารังเกียจใส่ผม
มันเจ็บใจที่ต้องมาแบกรับความเกลียดชังของคนที่กำลังย่ำยีศักดิ์ศรีผมอยู่
ถ้าเขาเกลียดจะมาแตะต้องตัวผมทำไม
เสื้อของผมถูกกระชากออกจนขาดวิ่น
หมอนี่ไม่สนใจสักนิดว่าผมจะเจ็บปวดแค่ไหน
แต่ก็นั่นแหละ...เขาคงจะต้องการแบบนี้แหละมั้ง
ต้องการให้ผมทรมานเหมือนตายทั้งเป็น
“จะเล่นงานลอว์มันก็คงจะไม่สนุกเท่ากับจัดการแกหรอก หึๆ”
กางเกงของผมถูกกระชากออกมาจนกองอยู่ที่ปลายเท้า
ร่างกายแข็งแกร่งแทรกกายเข้ามาตรงกลางระหว่างขาของผมกดร่างเกายเข้ามาเบียดจนผมต้องกระถดตัวหนี ผมไม่ชอบสัมผัสของเขา
แต่เหมือนผมแสดงออกว่ารังเกียจแค่ไหนเขาก็ยิ่งยัดเยียดมันมาให้ผม เขาจับที่ข้อเท้าของผมแล้วกระชากเข้ามาจนแนบชิดกับตัว
ใช้ขาสองข้างกดทับที่ต้นขาผมไว้ไม่ให้ขยับหนีได้อีก
จากนั้นใบหน้าคมก็ก้มลงมากัดฝากรอยเขี้ยวไว้บนผิวเนื้อของผม
เขาไม่ได้ยั้งแรงเลยแม้แต่น้อยเพราะทุกครั้งที่เขากัดขย้ำลงมาลิ้นของเขาจะเลียไปตามรอยฟันนั้นด้วยทำให้ผมรู้สึกแสบ
“แฮก! ปล่อย”
ผมสะท้านหอบเพราะความกลัวบวกกับความกังวลทำให้หัวใจต้องทำงานหนัก
มือที่ถูกมัดไว้โยกปัดไปมาจนมันไปฟาดแก้มของอีกฝ่ายเข้า
เพียะ!
เกิดความเงียบขึ้นทันที
ผมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเพราะไม่รู้จะโดนอะไรอีก
เสียงกัดฟันดังลอดมาให้ได้ยินพร้อมๆกับขาผมที่ถูกจับแยกออกอย่างแรงจนเหมือนร่างกายจะขาดออกเป็นส่วนๆ
“อ้าก!”
เขาไม่พูดอะไรนอกจากกดแทรกนิ้วแข็งแกร่งเข้ามาในร่างกายของผมที่เดียวสามนิ้วรวด
ความทรมานจากการถูกจับขาแยกยังไม่ทันหาย ช่องทางด้านหลังก็เหมือนจะฉีกขาดเหมือนกัน
ผมร้องไห้ออกมาเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับ
“แกจะต้องเจ็บกว่าฉัน จำไว้”
เขาบอกแค่นั้นแล้วขยับปลายนิ้วครูดกับผนังอ่อนนุ่มภายในตัวของผม มันเป็นครั้งแรกที่ผมโดนแบบนี้
และมันคงจะเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนผมไม่มีที่สิ้นสุดแน่ๆ
“อึก! อย่าทำ” ผมร้องขอด้วยความทรมาน
“สายไปแล้ว”
เขาบอกพลางกระแทกนิ้วเข้าออกด้วยจังหวะที่หนักหน่วงขึ้น
ผมบิดตัวไปมาด้วยความทรมาน น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มไม่หยุด
และก่อนที่สติของผมจะดับวูบไปก็เห็นใบหน้าของโทราโอะที่กำลังมองมาด้วยสายตาว่างเปล่า
ขอโทษ...ฉันขอโทษ
“อ้าก!!!”
กลับไปที่เว็บเด็กดี >>http://writer.dek-d.com/monsin/story/viewlongc.php?id=1368276&chapter=23
