EPISODE :: 11
เอสค่อยๆ ถอดเสื้อตัวเองออกพร้อมขยับขึ้นคร่อมทับร่างน้องชาย เขาลากปลายนิ้วไปตามผิวเนียนก่อนโน้มใบหน้าลงไป ริมฝีปากอบอุ่นจรดลงบนรอยช้ำแล้วครอบครองรอยช้ำนั้นแทน รอยช้ำที่สร้างขึ้นใหม่ขยายวงกว้างกว่ารอยเดิม ไม่เพียงเท่านี้ เอสยังเคลื่อนใบหน้าตามไปทุกๆ ที่ๆ มีร่องรอยดังกล่าว เขาจัดการทำให้รอยพวกนั้นเป็นของตัวเอง
จ้วบ!
เสียงครางในลำคอแผ่วๆ ดังขึ้นตลอดเวลาที่เขาลบร่องรอยเหล่านั้น เลือดในกายเริ่มไหลพล่านพร้อมความร้อนที่เพิ่มมากขึ้น เอสเลื่อนมือกุมเป้ากางเกงตัวเองแน่น สันกรามนูนขึ้นเพราะการข่มความต้องการของตัวเอง
ยิ่งได้สัมผัสเรือนร่างนี้อย่างลึกซึ้ง เขาก็ยิ่งหลงใหลและอยากครอบครอง กว่าจะรู้ตัวก็เผลอบรรจงจบบริเวณแก้มก้นนิ่มของอีกฝ่ายแล้ว
“ลูฟี่...พี่ขอนะ”
แว่วเสียงแหบพร่ากระซิบบอก จากนั้นกางเกงในสีขาวก็ถูกดึงลงไปกองที่ข้อเท้า เอสเลียปลายนิ้วตัวเองเชื่องช้าจนมันชุ่มไปด้วยน้ำลายเหนียวหนืดก่อนที่จะค่อยๆ กดแทรกมันเข้าไปในร่างกายของน้องชายตัวเล็ก
ข้างในนี้ไม่มีน้ำคาวที่บ่งบอกว่าไอ้เลวนั้นรุกล้ำเข้ามา แสดงว่าลูฟี่ไม่ได้ตกเป็นของมัน...
สวบๆ!
เอสขยับขยายช่องทางให้ลูฟี่ด้วยจังหวะช้าเนิบ เขาค่อยๆ ทำเพราะเกรงว่าจะทำให้น้องชายเจ็บตัว
ยามที่นิ้วเรียวสอดเข้าไปลึกมากๆ จะมีเสียงร้องครางดังมาจากเด็กน้อยชัดเจน เอสเงยหน้าขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนี้
“อ๊ะ!”
สวบๆ!
อารมณ์ในกายเดือดพล่านยิ่งกว่าน้ำเดือด เอสสอดใส่นิ้วลงไปเร็วขึ้น การทำเช่นนั้นกำลังทรมานตัวตนของเขาให้บีบรัดแน่นกว่าเดิมจนเผลอหลุดเสียงครางออกมาพร้อมร่างเล็กในกำมือ
“อือ/อ่ะ”
เอสยื่นหน้าเข้าไปจนกลีบปากแตะกับใบหูนิ่ม เขาห้ามตัวเองไม่ได้จนเผลอขบกัดติ่งหูอีกฝ่ายไปอย่างแรง
กึก
“อืม” เสียงครางครั้งนี้แปลกไป เอสค่อยๆ ผละตัวออกห่างเพื่อมองใบหน้าหวานดูว่าอีกฝ่ายตื่นหรือเปล่า
สักพักเปลือกตาบางก็ค่อยๆ ปรือขึ้นมองเชื่องช้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างยามสบตากับเอส
“อ๊ะ!” เสียงร้องด้วยความตกใจถูกริมฝีปากร้อนผ่าวเคลื่อนเข้าไปประกบจนเสียงนั้นถูกกลืนหายลงในลำคอ
อึก อือ
เอสฝืนตัวเอาไว้แม้จะถูกน้องชายต่อต้านอยู่ก็ตาม เขายังคงดื้อด้านครอบครองริมฝีปากคู่นั้นเอาไว้
“อื้อๆ” ลูฟี่ดีดดิ้นและส่งเสียงร้องถามอยู่ในลำคอ
จวนเจียนจะขาดลมหายใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวจึงผละออกให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ ลูฟี่ที่เพิ่งได้รับอิสระกำลังหอบหายใจหนัก
“ชู่ว” เอสถอยออกห่างเล็กน้อยเพื่อให้น้องชายได้หายใจสะดวกขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาจ้องมองดวงหน้าหวานนิ่งๆ เขาใช้ปลายนิ้วเรียวปาดเช็ดตามกลีบปากอย่างเชื่องช้า
“อย่าร้องนะ” เอสกระซิบบอกแผ่วเบา ทว่าอีกฝ่ายไม่ได้เชื่อฟังอย่างที่คิด ทันทีที่ลูฟี่เปิดปากตะโกนร้อง ริมฝีปากคู่เดิมก็กดแนบเข้าหาอีกครั้ง
“นะ!...”
เสียงตะโกนหลุดรอดออกมาแค่พยางค์เดียวก่อนหายไปอีกครั้ง เอสจัดการปราบพยศของอีกฝ่ายด้วยการขยับปลายนิ้วเรียวที่ยังฝังอยู่ในกายของอีกฝ่าย
“อ๊ะๆ” แรงกระทุ้งในร่างกายทำให้ลูฟี่ปล่อยเสียงร้องครวญครางด้วยความทรมานออกมา
“เด็กดีอย่าส่งเสียงดัง” ใบหน้าคมเคลื่อนไปจูบปิดริมฝีปากบางอีกครั้งเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องดังมากกว่านี้
“อือ อ่อย!” ลูฟี่ส่งเสียงประท้วงอึกอักในลำคอแม้ร่างกายจะโดนเล่นงานอย่างหนัก
“ปล่อยตอนนี้ไม่ได้หรอก ต้องปล่อยข้างใน” คำพูดของเอสทำให้น้องชายชะงักกึกพลางมองจ้องด้วยน้ำตาเอ่อคลอ ในห้วงความคิดของเด็กคนนี้ได้แต่กล่าวโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าไว้ใจผู้ชายคนนี้มากเกินไป
“พี่จะไม่ทำให้นายเจ็บ”
เอสบอกพร้อมจุมพิตที่กลีบปากบางแผ่วเบา จากนั้นเจ้าตัวก็จัดการเตรียมความพร้อมให้แก่ตัวเอง ใช้เวลาอยู่พักหนึ่งจนจับขาเรียวแยกออกจากกัน
“เอส...ไม่คิดว่าจะเป็นนาย” ลูฟี่พูดออกมาด้วยหัวใจแหลกสลาย
“...”
“ฮึก!” หยาดน้ำตาใสไหลออกมาเมื่อแก่นกายร้อนผ่าวกดแทรกเข้าไปในร่าง ลูฟี่กัดริมฝีปากสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ ทันทีที่สอดเข้าไปจนมิด เอสก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าหวาน
“พี่รักนายนะลูฟี่ พี่รักนาย”
แว่วเสียงกระซิบคำว่ารักดังก้องในหู ลูฟี่ถึงกับพูดไม่ออก ก้อนสะอื้นในลำคอเหมือนจะหายไปอย่างไม่รู้สาเหตุ
“พี่ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ ขอโทษจริงๆ”
“...อึก น-นายก็หยุดสิ” ร้องขอด้วยเสียงสั่นเครือ “หยุด...”
“ไม่ได้หรอก ทำไม่ได้”
เอสส่ายหน้าพร้อมขยับสวนสะโพกเชื่องช้า ตลอดเวลาที่ทำแบบนั้นสายตาเขาไม่ได้ละหายไปจากใบหน้าหวานเลยแม้แต่วินาทีเดียว
สวบๆ
เสียงเนื้อแนบเนื้อดังก้องทั้งห้อง ภายใต้ไฟสีส้มอ่อนที่สว่างไสวในห้องนอนของลูฟี่คล้ายกับเป็นสถานที่จำลองมาจากขุมนรก ความร้อนที่กำลังแผดเผาร่างกายบอบบางลุกโหมกระหน่ำจนเผลอร้องครางด้วยความทรมาน
“อ๊ะๆ!”
เอวบางที่ถูกกอดไว้เคลื่อนไหวไปตามแรงกระแทก เอสสวนสะโพกแรงขึ้นเมื่อใกล้มาถึงจุดหมายปลายทาง ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเบียดชิดเรือนร่างบางจนเกิดความร้อนขึ้น
“อ่า ลูฟี่” เอสร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงสั่นพร่า
สวบๆ!
เสียงสวนสะโพกดังติดกันรัวๆ เอสรีบจับร่างเล็กขึ้นนั่งคร่อมตัก จากนั้นก็จับข้อมือบางที่ถูกมัดรวบกันเอาไว้คล้องลำคอตัวเอง เขาจรดจูบที่แผงอกเนียนและขบเม้มจนเกิดเป็นรอยแดงปื้น
“ลูฟี่ๆ”
ท่วงท่าที่เปลี่ยนไปทำให้การสอดใส่เข้ามาลึกกว่าเดิมอีกเท่าตัว แม้จะรู้สึกจุกจนหายใจไม่ทั่วท้องแต่ลูฟี่ก็ไม่สามารถขัดขืนพี่ชายได้ เขาปล่อยให้อีกฝ่ายรังแกร่างกายตนเองจนสาแก่ใจ
“ลูฟี่...อ่า ลูฟี่ของพี่”
เอสกระแทกหนักๆ อยู่สามสี่ครั้งก่อนจะหยุดลงให้แก่นกายข้างในฉีดพ่นน้ำกามออกมา
“อ๊ะ” ลูฟี่ร้องตกใจเมื่อรู้สึกอุ่นวาบในร่างกายตัวเอง
“นายเป็นของพี่แล้วนะ เป็นของพี่คนเดียว”
“...”
“ลูฟี่”
ร่างบางนิ่งเงียบไปจนต้องเงยหน้ามอง หยดน้ำใสกลิ้งหล่นกระทบกับใบหน้าของเอสทันที
“ฮึก!” เสียงหวานสะอื้นไห้
“รังเกียจพี่งั้นเหรอ” เอสถามพร้อมค่อยๆ ดึงมือบางออกจากคอตัวเอง เขาปลดเนคไทที่ใช้ผูกรวบข้อมือบางออกจนอีกฝ่ายเป็นอิสระ
“...”
“เพราะนายไม่ได้รักพี่อย่างงั้นเหรอถึงได้ร้องไห้”
“ฮึก” ลูฟี่เบือนหน้าหนี
“จะให้พี่ทำยังไงนายถึงจะรัก” เอสเอื้อมกอดกระชับร่างบอบบางแน่น แม้จะสำนึกความผิดที่ได้กระทำลงไปแต่เขาก็ไม่ได้เสียใจที่ทำมัน
กลับกัน...เขากลับดีใจซะอีกที่เป็นแบบนั้น
“ทำนายถึงเป็นนาย...” เสียงหวานถามออกมาหลังจากเงียบไปนาน ทั้งสองคนมองตากันนิ่งๆ ราวกับอ่านใจอีกฝ่าย
“ถ้าเป็นคนอื่นจะดีกว่าเหรอ”
“...”
“ทำไมล่ะลูฟี่ ทำไมนายถึงปฏิเสธสัมผัสจากพี่” เขาถามด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง “แต่กับไอ้เลวนั่น นายไม่ปฏิเสธมัน”
“ใคร?”
“ซาโบ้ไง” พอพูดชื่อไอ้เลวนั่น ความโกรธก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
“ฉันไม่เคยถูกเขาสัมผัส”
“จะเป็นอย่างนั้นได้ไง มันบอกว่านายเคยใช้ปากทำให้มัน” ความหึงหวงทำให้เขาขาดสติจนเผลอเอาเรื่องนี้มาพูด
“...!...”
“มันบอกว่านายทำให้มัน”
“แล้วนายก็เชื่อ” ลูฟี่ผลักอกแกร่งออกห่าง เขาพยายามยกตัวออกจากแก่นกายของอีกฝ่าย
“อืม”
เพี๊ยะ!
“ฉันไม่เคยทำเรื่องอย่างนั้น!” ลูฟี่ตวาดหลังจากเพิ่งตบหน้าอีกฝ่ายไปเต็มแรง
“...”
“มีแต่นายนั่นแหละที่ทำ” ท้ายประโยคเสียงหวานสั่นเครือก่อนเงียบหายไป เอสกระชับกอดแน่นก่อนฝังใบหน้าลงกับอกเรียบเนียน
“พี่ไม่สนอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนที่เท่าไหร่ของนาย แต่หลังจากนี้พี่จะเป็นของนายคนเดียว”
“...” ลูฟี่ตกใจจนนิ่งเงียบไป
“และนายก็จะเป็นของพี่คนเดียวเช่นกัน”
+++++++++++++++++++++++++++
